تبلیغات
دلهای بلورین - منزل امن

منزل امن

پنجشنبه 15 مهر 1395 09:26 ق.ظ

نویسنده : فاطمه کوثر


Image result for ‫پناه امام حسین‬‎



گاهی اوقات هیچ جمله و عبارتی نمی تواند حال انسان را بنمایاند؛ یا شاید انسان، خود، گاهی هیچ جمله و عبارت مناسبی برای بیان حالش نمی یابد پس تصمیم می گیرد حالش را فراموش کند. اصلا بی خیال بیان حالش شود و از عشق بگوید. از جای دیگری و کس دیگری. جایی و کسی که حرفش حتی، حال انسان را خوب می کند؛ چه برسد به خودش. یاد او و جایی که سخن از اوست، انسان را به فراموشی سبک کننده ای میرساند؛ به نوعی خلاء شیرین یا شاید ...
انگار می کنی که اصلا تو غصه ای نداشته ای.

بعضی چیزها را لازم نیست کسی به انسان اثبات کند؛ بلکه آدمیزاد خودش آنها را وجدان می کند، می یابد. یکی از آنها حس قوی پناهگاهی در مجالس سیدالشهداء (ع) است. 

دیشب وقتی به دیوار حسینیه تکیه زدم، همین حس را داشتم و دلم میخواست دیگر تمام نشود...چه زیبا و عجیب است؛ کسی که خود بزرگترین غصه های عالم را چشیده است؛ حال، آرام بخش و پناهگاه میلیونها غصه دار است. 

عاشورا، همان اندازه که گریه کردنی است، تماشا کردنی است. 

پروردگارا! ما را به سیره محمد و آل محمد (ص) زنده بدار و به سیره آنها بمیران! 

هنوز نوای زیارت عاشورایی که پدرم در صبح روز عاشورا، زیر آسمان می خواند با صد لعن و صد سلام و با صدای بلند، در گوشم تکرار می شود. ما هم از او آموختیم. خداوندا بر خوان کرم حضرت سیدالشهداء (ع)، میهمانش بفرما!



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: پنجشنبه 15 مهر 1395 09:48 ق.ظ