تبلیغات
دلهای بلورین - دریای نور

دریای نور

دوشنبه 17 خرداد 1395 12:48 ب.ظ

نویسنده : فاطمه کوثر

Image result for ‫الماس‬‎



این روزها، از فراغت ایجاد شده نسبت به چند ماه پرفشار کاری بهره میبرم و از این بهره بردنم لذت میبرم. این فراغت برایم فرصت خوبی است تا به کارهای مورد علاقه ام بیشتر بپردازم، از آن جمله خواندن کتابهای دلچسب و شعرخوانی است. 
بچه که بودم، به کمک پدرم شعر "لطف حق" خانم پروین اعتصامی را حفظ کردم. شعر زیبایی است. یک مثنوی بلند راجع به داستان به آب انداختن حضرت موسی علیه السلام  در نوزادی و زندگی فرعون با 63 بیت است که من تقریبا 50 بیت آن را به خوبی حفظ بودم. آنموقع ها 8 ساله بودم و پدرم از اینکه من این شعر را به زیبایی در جمع بزرگترها می خواندم، از خوشحالی و افتخار عرش را سیر می کرد. یادش بخیر! 
حالا بعد از سالها، در این ایام فراغت دوباره سری به دیوان خانم پروین زدم . چند مثنوی دیگر را خواندم که از آن میان مثنوی "دریای نور" بسیار به ذهنم چسبید! 
"دریای نور" مثل دیگر شعرهای پروین، گفتگویی است میان الماس و زرگر. الماس ناله میکند و از ضربات چکش زرگر که قصد تراشیدن و زیبا کردن او را دارد، شکایت می کند و زرگر در پاسخ او، دلیل و هدف این ضربات را به زیبایی برای او شرح می دهد. 
گفتگوی الماس و زرگر، اولین چیزی را که در ذهن مخاطب پروین روشن میکند، ناله ها و شکایت های ما به درگاه خدا از مسائل به ظاهر سختی است که خیر عظیم پنهان دربر دارد. 
شعر را با هم بخوانیم و هدیه به روح پدرم، صلواتی بفرستید لطفا. 

دریای نور

          به الماس میزد چکش زرگری                           به هر لحظه می جست از آن اخگری 

          بنالید الماس کای تیره رای                              ز بیداد تو چند نالم چو نای

          به جز خوبی و پاکی و راستی                         چه کردم که آزار من خواستی

          بگفتا مکن خاطر خویش تنگ                           ترازوی چزخت گران کرده سنگ

          مرنج ار تنت را جفائی رسد                            کزین کار، کارت به جائی رسد

          هم اکنون تراش تو گردد تمام                          به رویت کند نیکبختی سلام


          همین دم فروزان و پاکت کنم                          پسندیده و تابناکت کنم


          دگرباره بگریست گوهر نهان                            که آوخ! سیه شد بچشمم جهان


          مرا هر رگ و هر پی و بند بود                         بخشکید پاک این چه پیوند بود


         بگفتا چو زین دخمه بیرون شوی                     به زیبایی خویش مفتون شوی


        بشوئیم از رویت این گرد را                              به خوبان دهیم این ره آورد را


       چو بردارد این پرده را پرده دار                          سخن های پنهان شود آشکار


      در آن حال بینی که نیکی نکوست                    که بینی تو مغزی و رفتست پوست


      سوم بار برخاست بانگ چکش                        به ناگاه برهم شد آن روی خوش


     بگفت ای ستمکار، مشکن مرا                       به بد رائی از پای میفکن مرا
 

    بگفت ار صبوری کنی یک نفس                       کشد بار جور تو بسیار کس


    دلت گر ز اندیشه خون کرده ام                        به چهر آب و رنگت فزون کرده ام


    چو بینند روی دل آرای تو                              چو آگه شوند از تجلای تو 


    چو آسودگی زاید این روز سخت                   چو فرخنده گردی و پیروزبخت


   بیاد آر زین دکه تنگ من                                ز سنگینی آهن و سنگ من


   ترا هر چه قیمت نهد روزگار                          بدار از من و این چکش یادگار


   تو روزی که از حصن کان آنمدی                    بس آلوده و سرگران آمدی


  بدین گونه روشن نبودی و پاک                      بهم بود مخلوط، الماس و خاک 


 حدیث نهان چکش گوش دار                          نگین سازدت چرخ یا گوشوار


 نه مشت و قفایت به سر میزنم                   بدین درگه نور، در میزنم



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: دوشنبه 17 خرداد 1395 11:47 ب.ظ